logo P. van Stingelande

Vrijdag Snackdag V

2017-03-05

(Tjerks Speech)

<< V/VII >>

 

Opgeheven moest de boycot van Frits’ Frieterie! Tjerk bekeek zijn rode ogen in de spiegel van de toiletten. Zo pittig als Yanans pittige shoarma had hij zijn shoarma nog nooit gegeten. Rechtsboven in het spiegelbeeld knalde een rechthoekig vlak straalblauwe lucht door het toiletraampje naar binnen.

Hij haalde een verfrommeld bonnetje uit zijn broekzak. ‘LET OP!’ schreeuwde het. ‘PITTIGE SHOARMA IN HAMBURGERDOOSJE!’ In datzelfde lobbige handschrift had zij, zijn liefste Emilie, altijd de bestellingen genoteerd. Brunhilde kon die boodschap niet gemist hebben. Ze had Emilies bericht gelezen en daarna gepoogd het weg te moffelen, om daarmee haar eigen dove vergissing te verdoezelen. Zo moest het gegaan zijn. Maar ze zou er niet mee wegkomen!

Tjerk staarde naar zichzelf in de spiegel. ‘Ik kan dit!’ Hij sloeg op zijn wangen en liep daarna met grote passen het toilet uit.

 

‘Dames en heren!’ Staand op een stoel in de kantine verhief hij zijn stem en tikte met een vork tegen een glas. ‘Mag ik even jullie aandacht?’

Zijn stem kwam amper uit boven het gesnif van lopende neuzen en gerinkel van karaffen die leeggedronken glazen bijvulden.

‘Vorige week vrijdag,’ vervolgde hij harder, ‘werd hier, zoals wij allen nog wel weten, bijzonder verhít gediscussieerd.’

‘Veel te heet!’ bromde de eerste tafel.

‘Maar bij nader inzien–’ Hij stak zijn wijsvinger de lucht in. ‘–vrees ik dat we toen een foute beslissing hebben genomen.’

‘Tjerk, waar ben je nu helemaal mee bezig?’ zei Philip. De directeur stond op uit zijn stoel en liep naar hem toe.

‘Natuurlijk Brunhilde, jij bent onze állerbeste secretaresse.’ Hij keek haar aan terwijl zij met een stalen gezicht naar buiten staarde. ‘Maar je bent ook nogal hardhorend, zoals dat heet–’

‘Veel te héét!’ rommelde het wederom boven de eerste tafel.

Philip trok zachtjes aan zijn mouw. ‘Genoeg nu, Tjerk.’

Maar hij was niet meer te stoppen: ‘–Zó hardhorend zelfs dat je vorige week helemaal niets hebt verstaan van wat de serveerster je probeerde te vertellen over mijn pittige shoarma.’

‘Veel te pittig!’ Tjerk zag dat de oudste en langste werknemer, de heer Haanappel, zich verhief zich uit zijn stoel. ‘Tjerk, jij hebt helemaal gelijk! Dit spul van Yanan brandt me de bek uit!’

‘Jezus, wat is dit pittig!’ grinnikte Samson ondertussen terwijl de tranen over zijn rood aangelopen wangen liepen. Nieuweling Roy wapperde met zijn hand naar zijn opengesperde mond.

Philip wierp Tjerk een haatvolle blik toe en haastte zich daarna naar Haanappel toe. Daar boog de baas diens hoofd richting de oude reus en trad al knikkend met hem in gesprek. Alle heren van de eerste tafel stonden nu op om hun duit in het zakje te doen.

De aandacht voor Tjerks betoog verflauwde. ‘Ik heb zelfs bewijs van Brunhildes dwalingen!’ riep hij dus. Hij trok het bonnetje uit zijn broekzak en zwaaide ermee door de lucht. Maar enkel de beschuldigde zelf scheen nog op te letten: Brunhilde sprong op hem af, griste het bonnetje uit zijn hand en verborg het tussen trui en borst. Weg was zijn bewijs.

Na langdurig, fluisterend beraad draaide Philip zich ten slotte om. Met uitgestoken hand liep de directeur op Tjerk af. ‘Ik moet je bedanken voor het heldere verhaal.’ Hij schudde hem de hand en forceerde een glimlach. ‘Dames en heren!’ Hij draaide zich nu om naar de eerste tafel en legde een hand op Tjerks rug. ‘Na ons vergelijkend warenonderzoek van vandaag kan ik enkel concluderen dat de snacks van Yanan niet voldoen aan de standaarden van Portemonnee Oké B.V. We zullen daarom terugkeren naar onze vorige leverancier: Frits’ Frieterie!’

De oudeheren begonnen te klappen, de heer Haanappel knikte Tjerk erkentelijk toe. Een staande ovatie ontving hij, voor een verkeerd begrepen wapenfeit.

Men deed de waarheid onrecht aan; Brunhildes misdaad waaide straffeloos voorbij! Moest hij niet nogmaals over het bonnetje beginnen? Strijdbaar staarde Brunhilde hem aan met gekruiste armen en een opgeheven kin.

Ondertussen groeide het applaus. Tjerk liet het maar over zich heen komen, eerst wat gelaten maar toch steeds meer als een warme douche. Eigenlijk voelde het ook wel goed: met deze succesvolle uitslag kon hij, mits goed gekaderd, best voor de dag komen bij Emilie. Voldaan stapte hij van zijn stoel af en liep terug naar de restanten van zijn veel te pittige shoarma. Witte schapenwolkjes dreven door de straalblauwe lucht rondom het kantoor. De boycot was opgeheven!

 

(Zal Emilie Tjerks herkaderde heldendaden kunnen waarderen? Lees verder>)

[Terug]

Wekelijks een nieuwsbrief

Lijdt u aan weltschmerz? Heeft u last van doordeweekse gerstekorrels? Of wilt u simpelweg P.'s verhalen ontvangen in uw digitale postvakje? Schrijf u dan in voor de nieuwsbrief!

  • (NB: Mogelijk belandt de bevestigingsmail in uw spam-map.)