logo P. van Stingelande

Vrijdag Snackdag IV

2017-02-24

(Twijfels na de boycot)

<< IV/VII >>

 

Nog eenmaal bekeek Tjerk het lobbige, balpenblauwe hartje. Wederom sloeg zijn hart op hol. Daarna verfrommelde hij het hamburgerdoosje en liep ermee naar de berg met snackafval op de eerste tafel. Daar, naast die berg met afval, lag een klein propje, zorgvuldig verfrommeld maar toch overduidelijk een bonnetje. Was dat niet het bonnetje waar Brunhilde tevergeefs naar had gezocht? Hij griste het propje van de tafel en stak het in zijn zak. Toen snelde hij de kantine uit naar zijn bureau.

De rest van de vrijdagmiddag staarde hij naar zijn computerscherm, doof, vertwijfeld, besluiteloos. Om klokslag vijf uur stapte Tjerk op zijn fiets. De eeuwige miezer liet de straat glinsteren in de laaghangende zon. Hij stopte eventjes op de stoep voor Frits’ Frieterie, en fietste toen toch weer door. Hij had gezwegen, zijn plicht jegens Emilie verzaakt.

De apathie overbrugde het weekend en slokte ook de maandag op. Maandagmiddag om vijf uur fietste Tjerk rechtstreeks naar huis. Hij stopte nergens en keek de hele weg strak voor zich uit naar de golvende miezer die voor hem op de weg neerdaalde. Hij brak zijn hoofd over de boycot van Frits’ Frieterie. Hoe legde men zoiets uit? Terwijl zure druppels miezer van het voorhoofd in zijn ogen liepen, besloot hij dat zijn zwijgen simpelweg onvergeeflijk was geweest.

Op dinsdagavond at hij zachte aardappelschijfjes met zwartgeblakerde kip rechtstreeks uit de koekenpan. Ondertussen verfoeide hij de kinderlijke emoties die hem in hun ban hielden. Op zijn leeftijd moest men zich daar toch overheen kunnen zetten?

Woensdag kocht hij een heuse Princess friteuse. Die avond waren de aardappelschijfjes haast perfect en de kipnuggets best te eten. Nu had hij, op Emilie na, geen enkele reden meer om de Frieterie nog te bezoeken. Als rationeel man diende hij te kiezen voor zijn vaste baan met riant pensioen, moest hij zijn directeur niet tegen zich in het harnas jagen middels diners op vijandelijk gebied. Een serveerster aan de haak slaan, dat kon altijd nog wel. En daarbij, wat moest Emilie inmiddels wel niet van hem denken, na al die dagen dat hij niets van zich had laten horen?

Donderdagavond prikte zijn vork wederom in een zelf gefrituurd koningsmaal. Maar als hij heel eerlijk was, smaakten de aardappelschijfjes toch wel een beetje naar karton. En die muffe kipnuggets vielen eigenlijk in het niet bij Emilies gefrituurde halve kippen. De witte klompen van Emilie dwaalden door zijn hoofd. Geïrriteerd sloeg hij de deksel terug op zijn Princess. Hij ijsbeerde door de keuken en dacht aan haar ijzig blauwe ogen, haar scheve tanden die hem altijd zo liefdevol vroegen hoe zijn dag was. Met welk recht hield Portemonnee Oké B.V. hem gescheiden van de allerliefste serveerster ter wereld? Gepijnigd zag hij het blauwe hartje weer voor zich dat zíj in zijn hamburgerdoosje had getekend.

Tjerk tilde zijn bord vol kartonnen aardappelschijfjes van het aanrecht, bekeek de smerige kipnuggets, rook aan de mayonaise. Tegenstrijdige gevoelens knetterden door zijn hoofd toen hij het bord met volle kracht tegen de muur wierp. De mayonaise droop in klodders van de muur.

Onaangedaan keek hij naar de scherven op de grond, de ongekreukte aardappelschijfjes en de verpulverde kipnuggets. Morgen zou hij een snack eten van shoarma-pizzeria-grillroom Yanan.

Plots herinnerde hij zich het verfrommelde bonnetje dat hij vorige week vrijdag in zijn broekzak had gepropt. Hij rende naar de wasmand en begon te graven.

 

(Brunhilde verfrommelde een bonnetje dat ze eerst niet kon vinden. Mysterieus, niet? Lees verder>)

[Terug]

Wekelijks een nieuwsbrief

Lijdt u aan weltschmerz? Heeft u last van doordeweekse gerstekorrels? Of wilt u simpelweg P.'s verhalen ontvangen in uw digitale postvakje? Schrijf u dan in voor de nieuwsbrief!

  • (NB: Mogelijk belandt de bevestigingsmail in uw spam-map.)