logo P. van Stingelande

Vrijdag Snackdag III

2017-02-20

(Revolutie op Vrijdag Snackdag)

<< III/VII >>

 

Bliksemschichten schoten door de lucht toen Brunhilde de voordeur van het kantoor opentrok. Bonkend marcheerde de furie door de gang. ‘Ik had wèl besteld!’ bulderde ze enkele meters voor de kantine. ‘Het was de snackbar!’

‘Brunhilde, je bent geweldig!’ riep directeur Philip.

‘Onze reddende engel!’ riepen diens vijftigjarige broertje Samson en de nieuweling Roy in koor. Goedkeurend murmelden de oudeheren aan de eerste tafel.

 

Brunhilde veegde enkele strengen natgeregend haar uit de ogen en hinkte toen op de berg met het gescheurde verpakkingsmateriaal af, die nog steeds op de eerste tafel prijkte. Ze graaide erin en stak toen een kartonnen hamburgerdoosje de lucht in. ‘Ziehier! De pittige shoarma van Tjerk!’

‘In een hamburgerdoosje?’ grinnikte Samson.

‘Hamburgerdoosje’, gonsde het boven de eerste tafel.

‘Hoort dat niet in een wit doosje van piepschuim te zitten?’ vroeg Philip.

‘Is het niet te gek voor woorden?’ bulderde Brunhilde. ‘Hebben jullie ooit zoiets gezien?’ Ze liep met het hamburgerdoosje naar Tjerk en zette het voor hem neer. ‘Hier, Tjerk, geniet ervan.’

Tjerk opende het doosje half en klapte het weer dicht. ‘Pittige shoarma’, bevestigde hij daarna.

‘Je bent een engel!’ zei directeur Philip met een hand op zijn borst.

‘Het is niets, heus.’ Brunhilde glimlachte. ‘Maar weet je wat die trut achter de toonbank daarstraks zei?’ Brunhildes hatelijke woorden doorboorden Tjerks hart als dolken. Wat moest die arme Emilie, de liefste serveerster van de hele wereld, wel niet van hem denken, nu hij Brunhilde zo over haar liet praten?

‘Te gek voor woorden is het!’ blèrde Brunhilde onvermoeibaar voort. ‘Dat wijf zei dat ik “schreeuwde”! En dat ik “niet luisterde”! Nou zeg ik je, een Brunhilde die niet luistert? Het moet niet gekker worden. Een en al oor ben ik!’ Ze hield haar handen als twee schelpen achter haar oren.

Tjerk opende zijn hamburgerdoosje en haalde er een reepje shoarma uit: ambachtelijke shoarma, door Emilies hand van het spit geschoren, met zelfgemaakte knoflooksaus en verse sla. En toen stopten zijn kaken met malen, stokte zijn adem, sloeg zijn hart een slag over. Daar, in de deksel van het hamburgerbakje, was een hartje getekend! Een lobbig hartje in balpenblauwe inkt.

‘En dat zal ik jullie nog eens wat vertellen’, ging Brunhilde ondertussen onverstoorbaar verder. ‘Dat wijf is een onvervalste leugenaar!’ Ze plantte haar handen op het tafelblad tussen Philip en Samson in. Ze had daarbij haar kletsnatte coltrui opengeritst zodat haar decolleté zich bijna tot het tafelblad strekte. ‘Ze bleef beweren dat ze mij ervan verteld had. En ik weet toch zéker dat ze dat niet gedaan heeft.’

Philip knikte en staarde naar haar borstpartij. Met ontblote tanden trok hij een stuk vlees van zijn sjasliekstokje.

‘Dus beter bestellen we niet meer bij Frits Frieterie’, besloot Brunhilde.

Philip knikte en kauwde.

‘Maar hoe doen we dat dan met de vrijdagsnacks?’ zei Samson. Hij sloeg zijn armen over elkaar.

Brunhilde ging weer rechtop staan. ‘Nou, tegenover Frits’ Frieterie zit de shoarma-pizzeria-grillroom Yanan. Ik heb hun menu al meegenomen.’ Ze toverde een stapel folders tevoorschijn.

‘Yanan?’ herhaalde Philip terwijl hij een folder in handen gedrukt kreeg.

‘Hebben ze daar wel broodjes bal?’ vroeg Samson.

‘Broodjes bal, kroketten, shoarma,’ zei Brunhilde, ‘je kunt de snack zo gek niet verzinnen en ze hebben hem bij Yanan!’ Ze hinkte rondom de eerste tafel en deelde Yanans menu’s uit aan de verbaasd mompelende heren van de eerste tafel.

 

Enige minuten bestudeerde men in diepe concentratie het nieuwe menu. Toen stond directeur Philip op en tikte met een vork tegen zijn glas. ‘Geachte werknemers van Portemonnee Oké B.V., mag ik even jullie aandacht? Na onvergeeflijke grofheden…’ Hij liet een lange stilte vallen. ‘…zie ik mij genoodzaakt om te wisselen van snackleverancier. Jarenlang genoot de welbekende Frieterie uit ons dorp de voorkeur, maar vandaag werd dat vertrouwen grof geschonden. Vanaf volgende week laten wij ons daarom bedienen door Yanan. Deze shoarma-pizzeria-grillroom heeft een breder assortiment en allicht ook een betere service.’

‘Precies!’ gilde Brunhilde.

‘En dan nu graag even een applausje voor onze Brunhilde,’ vervolgde Philip, ‘die dit zo snel allemaal wist te regelen.’

De oudeheren van de eerste tafel klapten eerst zachtjes en onregelmatig, maar steeds sneller en harder, tot er een daverend applaus opsteeg in de kantine. Hier en daar werd zelfs gefloten, waarna Brunhilde een stijf buiginkje maakte.

‘Leve Brunhilde!’ riep Samson.

‘Dood aan Frits’ Frieterie!’ waagde Roy zelfs te roepen.

Verdoofd zag Tjerk hoe zijn handen halfslachtig tegen elkaar aan sloegen, mee in het ritme en de roes van meute.

 

(Hoe Emilies hartje nu te beantwoorden? Lees verder>)

[Terug]

Wekelijks een nieuwsbrief

Lijdt u aan weltschmerz? Heeft u last van doordeweekse gerstekorrels? Of wilt u simpelweg P.'s verhalen ontvangen in uw digitale postvakje? Schrijf u dan in voor de nieuwsbrief!

  • (NB: Mogelijk belandt de bevestigingsmail in uw spam-map.)